A partir da fundación do Imperio Romano (753 a. C.) e por contacto con outras culturas tamén os romanos se converteron en grandes produtores (grande demanda das súas tropas) e contribuíron a espallarse as plantación polos territorios conquistados para aforrar custos de transporte.
Foi esta sociedade a que perfeccionou o sistema de fermentación enterrando as tinallas para baixar a temperatura do viño. Este e outros avances serviron para mellorar a estabilidade das colleitas e consecuentemente os beneficios do comercio (mercado grande). Comezaron, tamén, a experimentar co sabor combinando o viño con herbas, especias, froita, resina,…
Xorden aquí os primeiros crianza. O costume de servir unha aperitivo (gustatio) co viño tamén é herdanza romana.
“Roma conquista el mundo y el vino conquista roma” (J. Peñín, 2008). Hata o ano 92 d. C. a primacía do viño sobre outros produtos é manifesta, é o produto por excelencia. A partires deste ano cobra especial importancia garantir o abastecemento de alimentos para consumo do exército, polo que se trata de substituír viñedo por millo ou outros cereais.
Coa conquista de Hispania e Galia atópanse con unha grande extensión de terreo cultivable pero co problema de que as súas variedades non se adaptan a climatoloxía existente nestes territorios. Óptase pola plantación de variables autóctonas.
O viño romano correu unha sorte parella a do seu Imperio. Comezan a xurdir viños de calidade en outros territorios como Francia e España que eclipsan o viño romano (de non moi boa calidade).
Mapa: Extensión do viñedo na etapa final do Imperio.
